اشک های یخی به قلم نسترن قلی زاده
پارت شصت و چهارم :
کل روزم را در اتاقم گذرانده بودم. در انزوایی مطلق. تک و تنها. حتی یک همسخن برای گذار روزم نبود.
گذشته روزگارم این چنین نبود؛ گرگین بود، رامی و رومی بودند. آخ، رامی و رومی. تصویر کشته شدنشان، یک لحظه هم از جلوی چشمانم محو نمیشود. مرگ آنها عمیقترین و دردناکترین بخش زندگی من است که همچنان سایهاش سنگین است.
دیگر شب شده بود و میبایست برای شام پایین میرفتم، اما هیچ میلی برای Ù

لطفا صبر کنید...

نیلوفر آبی
0واقعا عالیه خسته نباشید ممنون